Tag Archives: Fuji Velvia 50

Herfst 2014 , een natuurverbeelding van de Schoorlse Duinen.

[:en]Herfst, een periode waar kleuren in de natuur veranderen en voor een fotograaf interessante mogelijkheden biedt. Ik had mij dit jaar voorgenomen om in deze periode tijd te besteden om in het Schoorlse duinen gebied op zoek te gaan naar typische herfstplaatjes.
Zodoende heb ik een aantal dagen voornamelijk het noordelijke gebied, met 20 kilo op mijn rug en statief in de hand rond gelopen. Door het snel veranderen van de kleuren had ik onvoldoende tijd over om het zuidelijke gedeelte mee te nemen. Het duingebied is best groot en ik zie dat als een mooi doel voor volgend jaar!
De Schoorlse duinen biedt ruimte, rust en veel mogelijkheden om relatief ongestoord de natuur in beeld te brengen. Met een mooi woord noem ik dat “natuurverbeelding”. Het woord is niet door mij zelf bedacht maar via een vriendelijke vrouw die een antwoord gaf op een aantal geposte foto’s op twitter.
Ik had het zelf niet beter kunnen bedenken. Het zegt wat mij betreft veel over de wijze hoe ik de natuur en landschappen in beeld probeer te brengen. Zoals ik in mijn vorig blog aangaf was ik op zoek naar een mooie bruikbare Nederlandse vertaling van ‘intimate landscape’. Het is niet een directe vertaling, maar natuurverbeelding spreekt mij enorm aan en is dus een gepaste verzamelnaam.
Terug naar de duinen want zoals gezegd heb ik daar veel tijd besteed. Mijn focus met de groot formaat camera lag op compositie en techniek. Compositie bepalen is uitdagend werk en mijn inzichten, voorkeur en ervaring veranderen met de tijd.
Techniek speelt bij mij ook een rol tijdens het bepalen van de compositie. De meesten van ons kijken om zich heen, dan vervolgens door de camera en maken een foto. Ik kan helaas niet eenvoudig door het matglas van de technische camera kijken maar dat heeft ook niet mijn voorkeur. Ik heb nog een tussenstap namelijk het gebruik van een kader. Een kader wat ik uit een stuk stevig wit karton heb gesneden, die de exacte beeldverhouding heeft. Vanaf het moment dat ik dit simpele tool ben gaan gebruiken, heeft het mij geholpen in het bepalen van een compositie. Zodra ik ergens een mogelijk interessante foto zie, neem ik het karton in de hand en kijk erdoor. De afstand tot het oog bepaald de brandpuntafstand van een lens. Voor mijn Nikkor 90mm lens
(vergelijkbaar met een 24-28mm kleinbeeld lens) houd ik de kaart op 9 cm voor mijn oog. Tegelijkertijd knijp ik een oog dicht zodat ik geen 3-d beeld creëer. Een foto-print is immers 2-D en het is een valkuil dit niet te doen omdat 3D beelden altijd mooier zijn.
Het omkaderen van een mogelijke foto werkt op deze manier erg prettig. Tot voor kort had ik de beschikking over een optische zoeker met de juiste beeldverhouding waarbij ik een aantal verschillende lensinstellingen kon maken. Het was van Chinese makelij maar is helaas onlangs stuk gegaan. Omdat de beeldkwaliteit niet echt goed was heb ik overwogen een betere te kopen. Linhof heeft een geweldige zoeker maar deze kost tweedehands net zoveel als een nieuwe Sony Alpha 5000…. Dat maakt de keuze lastig. Tot dat ik op Youtube een filmpje tegenkwam van een Charles Cramer (Amerikaanse landschaps fotograaf www.Charlescramer.com) die eind jaren ’70 een workshop bij Ansel Adams had gevolgd. Hij demonstreerde de methode om met een simpel karton een compositie te bepalen. Ik heb er in eerste instantie geen gebruik van gemaakt, tot de optische zoeker stuk ging en ik niet bereid was voor een nieuw exemplaar veel geld te betalen.
Het lijkt een ‘goedkope’ manier van fotograferen, maar ik kan een ieder adviseren ongeacht welke camera/lens combinatie, dit eens te gaan proberen! Het werkt verhelderend. Op internet zijn diverse websites te vinden die uitleggen hoe je een karton moet maken voor een bepaalde camera. Daarna is het een rekensommetje om de afstand tot het oog te bepalen i.v.m de gebruikte lens. Het is even een kwestie van wennen, maar eenmaal gewend ben ik tot de conclusie gekomen dat zonder het karton ik lastiger een goede compositie kan bepalen. Kritisch een compositie bepalen verbeterd het proces tot het komen van een geslaagde foto. Uiteraard is dit persoonlijk en subjectief want wat de ene mooi vindt hoeft de ander niet te vinden, gelukkig maar zou ik zeggen.
Een andere mogelijkheid om een compositie i.c.m. de kleuren en licht te bepalen is om de camera in de zwart-wit modus te gebruiken. De omzetting in grijstinten en contrast geeft een andere indruk en kan helpen om de foto wel of niet maken. Ik doe dat wel eens met mijn panasonic LX3.

Een ander aandachtspunt ten aanzien van techniek was het verkrijgen van een maximaal haalbare scherptediepte. Ik streef in mijn fotografie altijd naar 100% scherptediepte en dat is een persoonlijke keuze. Dat lukt zeker niet altijd waarbij ik diverse afwegingen moet maken en mogelijk concessies moet accepteren.  Het verstoort het creatieve proces niet want het is soms niet anders.
In de afwegingen moet ik keuzes maken tussen een diafragma instelling versus diffractie. Bij voorkeur gebruik ik de Scheimpflug methode (tilten van de lens) in combinatie met de meest optimale diafragma instelling, maar deze kan niet altijd worden toegepast. Daarnaast ben ik meer het verstellen van de achterwand beweging gaan gebruiken. Daarmee kan de scherptediepte worden vergroot (zoals het tilten van de lens) maar tevens kan de beeldverhouding (bewust) worden aangepast. Het is namelijk zo dat indien de achterwand, wat bij een technische camera eenvoudig is in te stellen, naar achteren wordt versteld, het beeld in de nabijheid relatief wordt vergroot en het beeld verder weg wordt verkleind. Het is ook vice versa te gebruiken, dus achterwand ten aanzien van zijn standaard instelling naar voren wat een omgekeerd effect geeft. Ook wel bekend als een ‘Looming’ effect.
Dit biedt in mijn fotografie waar ik graag diepte probeer te creëren door een element dichtbij te gebruiken, en vervolgens de kijker naar een verder weg punt probeer te leiden, meer mogelijkheden. Het is een handig hulpmiddel om de compositie interessanter te maken. Verder wordt deze techniek ook veel in de architectuur gebruikt i.v.m. het herstellen of tegengaan van convergerende lijnen. Dat is in de landschaps fotografie dan een plus punt indien je bomen fotografeert.
Kortom veel factoren in het proces om rekening mee te houden om tot een mooie foto te komen.

Herst-1-final.jpgHerst-6-final.jpgHerst-final-c54.jpgHerst-4-final.jpg
Bovenstaande serie foto’s zijn allen met de Chamonix 045n2 genomen en is een mix tussen Fuji Velvia 50 en Provia 100 film. Er zullen meer volgen.

groet,

Bert[:]

Posted in Blog, Duinen, Herfst, Natuurverbeelding, Nederland Also tagged , , , |

Eerste scan met Howtek D4000 en Aztek DPL Pro.

Forrest

Scannen is een vak apart. Nog niet zo lang geleden heb ik de beslissing genomen om een Drumscanner aan te schaffen. De Epson V750 die ik tot dusver gebruik geeft mooie resultaten maar ik wist van met name andere fotografen dat er kwalitatief meer mogelijk is, zelfs veel meer. Dus heb ik een Howtek D4000 scanner gekocht. Daarbij via www.Aztek.com nieuwe software, in dit geval Digital PhotoLab Pro kort weg DPL Pro. Niet goedkoop maar na enig onderzoek en de vele reacties op forums, essentieel om het meeste uit de Howtek te halen. Silverfast was ook een optie maar de engineers van Aztek hebben de software specifiek op hardware matige aansturing gemaakt iets wat andere software niet kan.

Naast de software heb ik tevens een nieuw IT8 scan target gekocht. Het betreft een Wolf Faust IT8 specifiek voor het scannen van Fuji Velvia50. Wolf Faust heeft diverse ‘scan targets’ en wellicht schaf ik er nog een voor Fuji Astia en Provia aan. Ik heb ook overwogen om een target van Hutch Color te kopen, maar vanwege de kosten laat ik dat voorlopig voor wat het is.

Bovenstaande foto heb ik recent in het Duinoord bos in Den Helder gemaakt. Ik heb deze specifiek voor het testen van het scanproces gebruikt maar verder ben ik niet zo tevreden over de compositie maar wel de sfeer en kleuren.

De manier waarop ik gescand heb en de vergelijking met de originele 4×5 Fuji Velvia50 dia op de lichttafel geeft een keurige (visuele) match! In DPL zijn er diverse manieren om te scannen. Ik ga altijd voor een ‘RAW’ scan waarbij het kleurmanagement op ‘uit’ gaat. Ik laat de scanner geen toevoegingen of veranderingen maken omdat ik niet de controle over het eindproduct wil kwijtraken. De methode voor deze scan was een zogenaamde ‘Wide gamut Log Chrome’ zonder enige correcties via curven oid te maken. Omdat het om een test ging heb ik maar voor 400DPI gekozen. Het scherpstellen met een Howtek kan op diverse manieren en ik heb bij deze scan voor de manuale optie gekozen waarbij je via een loupe in de scanner zelf visueel gaat scherpstellen. Vervolgens stel je de verkregen waarde in DPL in. Hiermee stel je zeker dat de scan scherp is. In tegenstelling tot de Epson V750, ben ik tav het scherpstellen nu tevreden want ik kreeg nooit een zwitserleven gevoel van de Epson. Overigens is de voorwaarde dat de dia/negatief evenredig strak op de drum is gespannen want anders gaat dat ten koste van de scherptediepte.

Na de scan heb ik de foto in een 16 bit TIFF formaat in Photoshop geopend waarbij  het eerder gemaakt ICC profiel voor eveneens de Wide gamut Log is aangewezen. Vervolgens heb ik de foto in een Joseph Holmes Chrome Space (http://www.josephholmes.com/profiles.html) kleurruimte toegewezen. Dat is wellicht zoals de meesten Adobe RGB of Prophoto RGB gebruiken geheel anders maar neem eens een kijkje op de website van JH want daar staat het verhaal beschreven en het betreft zeker niet alleen analoge fotografie. Overigens maakt JH mooie foto’s!
Na deze standaard stappen heb ik een kleine kleurcorrectie via curven in Photoshop gemaakt en that’s it. Verder geen correcties omdat dit voor een 400 DPI scan en test foto niet de moeite waard is.

Kortom na deze eerste scan krijg ik het gevoel goed op weg te zijn. Nu op naar nieuwe foto’s inscannen want die liggen te wachten-). Hmm wellicht ook nog de oude…..

Groet,

Bert

Posted in Blog, Den Helder, Fuji velvia 50, Howtek D4000, Scannen Also tagged , |

Zelf ontwikkelen of uitbesteden?

2013 is voor mij goed begonnen. Na een (te) lange fotografie pauze, ben ik in januari weer begonnen. De voornaamste reden dat ik op dit moment liever niet fotografeer is omdat ik nog niet de beschikking heb over een doka. Nadat er in mijn huis een nieuwe keuken is geplaatst, is er tegelijkertijd een verbod om met chemicaliën op het nieuwe werkblad te gaan knoeien… Als ik foto’s (dia c.q. negatieven) heb gemaakt wil ik deze niet te lang laten liggen want dat kan ten koste gaan van de kwaliteit. Tot het moment dat ik ga ontwikkelen bewaar ik de films in een zip bag in de koelkast. Standaard bewaar ik onbelichte films (4×5 en rolfilm) in een diepvries om het chemische proces, dus het ouder worden van de films en daardoor eventueel kwaliteit verlies, tegen te gaan. Na het belichten is het voor mij gebruikelijk dat ik de film z.s.m. ontwikkel.
De oplossing voor de gemaakte foto’s van afgelopen maand lag dan ook in het laten ontwikkelen maar daar zit een risico aan. Tegenwoordig moet je hopen dat een ontwikkel lab zo netjes werkt dat er ook verse chemicaliën worden gebruikt. Je leest op het internet wel vaker dat films slecht worden ontwikkelt met alle gevolgen van dien. Denk daarbij aan kleurzweem etc. Dat is niet wat je wilt, en is dan ook een van de redenen waarom ik zelf ontwikkel. Overigens is het ontwikkelen van dia’s een zeer precies proces, maar daar in een andere post meer over.
Na enig speurwerk op internet heb ik uiteindelijk besloten de films, in dit geval twee Fuji Velvia 50 120 rolfilms, bij fotokiekie in Amsterdam te laten ontwikkelen. Na een week kreeg ik de films in een enveloppe met kartonnen achterkant terug. Dat was al schrikken want ik had gehoopt dat het in een doosje o.i.d. zou worden verstuurd. Gelukkig was de postbode zo vriendelijk geweest om de enveloppe niet te buigen. Nadat ik de films uitpakte was ik initieel verrast, niets mis mee, prima kwaliteit en had ik zelf niet beter gekund. Mooi! Dus fotokiekie krijgt van mij 100 kudo’s! Echter nadat ik de dia’s nader ging bekijken en wilde inscannen, waren er helaas toch wat zaken waar ik niet blij van werd. Het snijden/delen was onzorgvuldig gedaan wat tot gevolg heeft dat sommige dia’s niet meer volledig zijn. Daarnaast was een dia op een of andere manier dusdaning gekruld als of er een te warme bron tegen aan was gehouden. Wat ik vooraf niet had gehoopt is dan toch enigzins gebeurd en dat is best wel een teleurstelling. Gezien de kosten van het ontwikkelen neem ik dat vooralsnog maar op de koop toe, maar mijn advies is om vooraf even contact met het lab op te nemen en te vragen of ze regelmatig dia’s ontwikkelen (controle verse chemicalieen) en of de dia’s/negatieven zorgvuldig kunnen worden gesneden/gedeeld. Je krijgt dan in ieder geval een indruk en kan dan wellicht een betere keuze maken. Ik ben verder wel benieuwd of er mensen zijn die andere ervaringen hebben?

Het belangrijkste echter in januari was dat ik weer met mijn Chamonix 045n2 camera er op uit ben getrokken. Dit keer met een nieuw statief, een Gitzo GT 5542LS. Deze Gitzo is van een professionele standaard, zwaar uitgevoerd en kan super stevig worden geplaatst. Helaas is het ook twee keer zo zwaar als mijn vorig statief. Inclusief de Linhof Profi II ballhead weegt het statief 3,5 kg. In mijn rugzak, een Kata, zat de rest van de foto uitrusting. Ik schat ook nog zo’n 10 kilo bij elkaar. (Heb het nog nooit gewogen maar dat ga ik zeker een keer doen). Veel last van het gewicht had ik tijdens de foto-tripjes niet omdat ik dicht in de buurt van mijn huis bleef. Alles op loopafstand.
De onderstaande foto is dan ook op ongeveer 500 meter van huis gefotografeerd. De foto had ik al vaker gevisualiseerd waarbij ik gebruik wilde maken van opkomend warm zonlicht. Verder had ik voor deze compositie via het hulpprogramma TPE (The Photographer’s Ephemeris), de zonrichting bepaalt. Ik was op zoek naar strijklicht dat ervoor zorgt dat de omgeving van de zijkant (dwars) wordt belicht. In dit geval kwam dat prima uit. Dit is gezien het jaargetijde dan ook een perfect moment want later in het voorjaar draait de zon zodanig dat het licht meer van achteren komt en dus het landschap etc. frontaal wordt belicht. Hierdoor verlies je dieptewerking en dat is niet wat ik wil. Daarnaast was ik van plan het polarisatie filter te gebruiken en met de zon in een dwars hoek, zou dit een optimale werking hebben.

Donkere duinen Den Helder

Een dag eerder stond ik op de zelfde plek in de hoop dat het licht gunstig was. Hoewel het weerbericht voorspelde dat het in de ochtend half bewolkt zou worden, was de glazen bol van de weerman helaas niet accuraat, zeg maar helemaal niet. De zon bleef fijn achter een dik wolkendek en 45 minuten na zonsopkomst besloot ik de boel in te pakken. Ik heb uiteraard wel een foto gemaakt, maar wetende dat er geen enkele definitie in de wolken zaten, zou dit niet een foto zijn die interessant is. De volgende dag had ik meer geluk. Het enige minpuntje was dat er dit keer geen wolken waren, dus een strak blauwe hemel. Zo had ik het ook niet in gedachten maar kan wel interessant zijn.
Nadat ik de camera goed had opgesteld, en met behulp van een beetje tilt de scherptediepte optimaal had, kon ik wachten op het gewenst licht. Met mijn Pentax V spotmeter had ik een belichting bepaald. Uiteindelijk kwam de zon op en heb ik na enkele minuten wachten, twee foto’s gemaakt. De snelheid waarmee de kleur van het licht veranderde was enorm. Ik had gehoopt dat de bomen etc. in het midden van de compositie eveneens door het zonlicht zou worden belicht, maar dat gebeurde uiteindelijk pas veel later.

De foto is met een Rodenstock f5,6 65mm (groothoek) lens, Lee 81A warming up filter, een Lee Hard 0.6 grad en Heliopan polarisatie filter op Fuji Velvia 50 gemaakt. Een andere bijzonderheid is dat ik de foto met een Epson V750 in 48 bit (16 bit per RGB kanaal) zonder kleurcorrectie heb gescand waarbij ik in PS gebruik maak van een Joseph Holmes ICC profiel. Nog meer te vertellen over deze foto? Jawel, maar dat doe ik in een volgende post-)

Posted in Blog, Den Helder, Fuji velvia 50, Nederland